خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی حلاوت پنهان در این خلای شکممثال چنگ بود آدمی نه بیش و نه کم
۲
چنانک گر شکم چنگ پر شود مثلانه ناله آید از آن چنگ پر نه زیر و نه بم
۳
اگر ز روزه بسوزد دماغ و اشکم توز سوز ناله برآید ز سینه‌ات هر دم
۴
هزار پرده بسوزی به هر دمی زان سوزهزار پایه برآری به همت و به قدم
صفحهٔ ۱ از ۳