خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشی خوشی تو ولی من هزار چندانمبه خواب دوش که را دیده‌ام نمی‌دانم
۲
ز خوشدلی و طرب در جهان نمی‌گنجمولی ز چشم جهان همچو روح پنهانم
۳
درخت اگر نبدی پا به گل مرا جستیکز این شکوفه و گل حسرت گلستانم
۴
همیشه دامن شادی کشیدمی سوی خویشکشد کنون کف شادی به خویش دامانم
صفحهٔ ۱ از ۴