خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به کوی عشق تو من نامدم که بازرومچگونه قبله گذارم چو در نماز روم
۲
به جز که کور نخواهد که من به هیچ سبببه سوی ظلمت از آن شمع صد طراز روم
۳
کدام عقل روا بیند این که من تشنهبه غیر حضرت آن بحر بی‌نیاز روم
۴
براق عشق گزیدم که تا به دور ابدبه سوی طره هندو به ترکتاز روم
صفحهٔ ۱ از ۲