خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در غیب پر، این سو مپر ای طایر چالاک منهم سوی پنهان خانه رو ای فکرت و ادراک من
۲
عالم چه دارد جز دهل از عیدگاه عقل کل؟گردون چه دارد جز که که از خرمن افلاک من؟
۳
من زخم کردم بر دلت مرهم منه بر زخم منمن چاک کردم خرقه‌ات بخیه مزن بر چاک من
۴
در من از این خوشتر نگر کآب حیاتم سر به‌سرچندین گمان بد مبر ای خایف از اهلاک من
صفحهٔ ۱ از ۴