خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۸۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با آن سبک روحی گل وان لطف شه برگ سمنچون او ببیند روی تو هر برگ او گردد سه من
۲
ای گلشن تو زندگی وی زخم تو فرخندگیوی بنده‌ات را بندگی بهتر ز ملک انجمن
۳
گفتی که جان بخشم تو را نی نی بگو بکشم تو راتا زنده‌ای باشم تو را چون شمع در گردن زدن
۴
زاهد چه جوید رحم تو عاشق چه جوید زخم توآن مرده‌ای اندر قبا وین زنده‌ای اندر کفن
صفحهٔ ۱ از ۲