خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۸۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش می گریزی هر طرف از حلقه ما نی مکنای ماه برهم می زنی عهد ثریا نی مکن
۲
تو روز پرنور و لهب ما در پی تو همچو شبهر جا که منزل می کنی آییم آن جا نی مکن
۳
ای آفتابی در حمل باغ از تو پوشیده حللبی تو بماند از عمل در زخم سرما نی مکن
۴
ای آفتابت دایه‌ای ما در پیت چون سایه‌ایای دایه بی‌الطاف تو ماندیم تنها نی مکن
صفحهٔ ۱ از ۱