خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۸۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کِی ز حور پرسدت، رخ بنما که «هم‌چنین»هر کِی ز ماه گویدت، بام برآ که «هم‌چنین»
۲
هر کِی پری طلب کند، چهرهٔ خود بدو نماهر کِی ز مُشک دم زند، زلف گشا که «هم‌چنین»
۳
هر کِی بگویدت «ز مه، ابر چگونه وا شود؟»بازگشا، گره‌گره، بند قبا که «هم‌چنین»
۴
گر ز مسیح پرسدت «مرده چگونه زنده کرد؟»بوسه بده به پیش او، بر لب ما که «هم‌چنین»
صفحهٔ ۱ از ۴