خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۸۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنوندلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون
۲
چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه بربایدچو کشتی‌ام دراندازد میان قُلْزُم پرخون
۳
زند موجی بر آن کشتی که تخته‌تخته بشکافدکه هر تخته فروریزد ز گردش‌های گوناگون
۴
نهنگی هم برآرد سر، خورد آن آب دریا راچنان دریای بی‌پایان، شود بی‌آب چون هامون
صفحهٔ ۱ از ۲