خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۸۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای جانَک من چونی؟ یک بوسه به چند ای جان؟یک تَنگ شکر خواهم زان شِکَّرِ قند، ای جان
۲
ای جانکِ خندانم، من خوی تو می‌دانمتو خوی شکر داری بِاللَّه که بخند ای جان
۳
من مَرد خریدارم، من میل شکر دارمای خواجهٔ عَطّارم، دکّان بِمَبَند؛ ای جان
۴
بر نام و نشان او، رفتم به دکان اوگفتم که سلامٌ علیک، ای سرو بلند ای جان
صفحهٔ ۱ از ۲