خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۹۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدنآنک آموخت مرا همچو شرر خندیدن
۲
گرچه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادمعشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن
۳
بی جگر داد مرا شه دل چون خورشیدیتا نمایم همه را بی‌ز جگر خندیدن
۴
به صدف مانم خندم چو مرا درشکنندکار خامان بود از فتح و ظفر خندیدن
صفحهٔ ۱ از ۴