خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۹۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان حیوان که ندیده است به جز کاه و عطنشد ز تبدیل خدا لایق گلزار فطن
۲
نوبهاری است خدا را جز از این فصل بهارکه در او مرده نماند وثنی و نه وثن
۳
ز نسیمش شود آن جغد به از باز سپیدبهتر از شیر شود از دم او ماده زغن
۴
زنده گشتند و پی شکر دهان بگشادندبوسه‌ها مست شدند از طرب بوی دهن
صفحهٔ ۱ از ۳