خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۰۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن مکن که روا نیست بی‌گنه کشتنمرو مرو که چراغی و دیده روشن
۲
چو برگشادی از لطف خویشتن سر خمدماغ ما ز خمار تو است آبستن
۳
مبند آن سر خم را چو کیسه مدخلکه خانه گردد تاری به بستن روزن
۴
چو آدمی به غم آماج تیر را ماندندارد او جز مستی و بیخودی جوشن
صفحهٔ ۱ از ۳