خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۰۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر سزای لب تو نبود گفته منبرآر سنگ گران و دهان من بشکن
۲
چو طفل بیهده گوید نه مادر مشفقپی ادب لب او را فروبرد سوزن
۳
دو صد دهان و جهان از برای عز لبتبسوز و پاره کن و بردران و برهم زن
۴
چو تشنه‌ای دود استاخ بر لب دریانه موج تیغ برآرد ببردش گردن
صفحهٔ ۱ از ۳