خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۲۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سراندازان همی‌آیی نگارین جگرخوارهدلم بردی نمی‌دانم چه آوردی دگرباره
۲
فغان از چشم مکارت کز اول بود این کارتکه پاره پاره پیش آیی و بربایی دل پاره
۳
برای ماه بی‌چون را کشیدی جور گردون رامسلم گشت مجنون را که عاقل نیست این کاره
۴
بیار آن جام پرآتش که تا ما درکشیمش خوشبه عشق روی آن مه وش برون از چرخ و استاره
صفحهٔ ۱ از ۲