خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۳۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناموس مکن پیش آ ای عاشق بیچارهتا مرد نظر باشی نی مردم نظاره
۲
ای عاشق الاهو ز استاره بگیر این خوخورشید چو درتابد فانی شود استاره
۳
آن‌ها که قوی دستند دست تو چرا بستندزیرا تو کنون طفلی وین عالم گهواره
۴
چون در سخن‌ها سفت و الارض مهادا گفتای میخ زمین گشته وز شهر دل آواره
صفحهٔ ۱ از ۳