خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۳۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بس که مطرب دل از عشق کرد نالهآن دلبرم درآمد در کف یکی پیاله
۲
افکند در سر من آنچ از سرم برآردنو کرد عشق ما را باده هزارساله
۳
می‌گشت دین و کیشم من مست وقت خویشمنی نسیه را شناسم نی بر کسم حواله
۴
من باغ جان بدادم چرخشت را خریدمبر جام می‌نبشتم این بیع را قباله
صفحهٔ ۱ از ۲