خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۳۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانهبرداشته ربابی می‌زد یکی ترانه
۲
با زخمهٔ چو آتش می‌زد ترانه خوشمست و خراب و دلکش از بادهٔ مغانه
۳
در پردهٔ عراقی می‌زد به نام ساقیمقصود باده بودش ساقی بُدش بهانه
۴
ساقی ماه رویی در دست او سبوییاز گوشه‌ای درآمد بنهاد در میانه
صفحهٔ ۱ از ۲