خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۴۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عارف گوینده اگر تا به سحر صبر کنیاز جهت خسته‌دلان جان و نگهبان منی
۲
همچو علی در صف خود، سر نَبَری از کف خودبولهب وسوسه را تا نکنی راهزنی
۳
راه‌زنان را بزنی تا که حقت نام نهدغازی من حاجی من گرچه به تن در وطنی
۴
ساقی جام ازلی مایهٔ قند و عسلیبارگه جان و دلی گنج‌گه بوالحسنی
صفحهٔ ۱ از ۲