خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۴۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که به لطف و دلبری از دو جهان زیاده‌ایای که چو آفتاب و مه دست کرم گشاده‌ای
۲
صبح که آفتاب خود سر نزده‌ست از زمینجام جهان نمای را بر کف جان نهاده‌ای
۳
مهدی و مهتدی توی رحمت ایزدی تویروی زمین گرفته‌ای داد زمانه داده‌ای
۴
مایه صد ملامتی شورش صد قیامتیچشمه مشک دیده‌ای جوشش خنب باده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۴