خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۸۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هله ای دلی که خفته تو به زیر ظل ماییشب و روز در نمازی به حقیقت و غرایی
۲
مه بدر، نور بارد سگ کوی بانگ داردز برای بانگ هر سگ مگذار روشنایی
۳
به نماز نان برسته جز نان دگر چه خواهددل همچو بحر باید که گهر کند گدایی
۴
اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرابستان میی که یابی ز تفش ز خود رهایی
صفحهٔ ۱ از ۲