خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۸۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر یکی بوسه حقستت که چنان می‌لرزیز آنک جان است و پی دادن جان می‌لرزی
۲
از دم و دمدمه آیینه دل تیره شودجهت آینه بر آینه دان می‌لرزی
۳
این جهان روز و شب از خوف و رجا لرزان استچونک تو جان جهانی تو جهان می‌لرزی
۴
چون قماشات تو اندر همه بازار که راستسزدت گر جهت سود و زیان می‌لرزی
صفحهٔ ۱ از ۴