خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای آنک جان ما را در گلشکر کشیدیچون جان و دل ببردی خود را تو درکشیدی
۲
ما را چو سایه دیدی از پای درفتادهجانا چو سرو سرکش از سایه سر کشیدی
۳
چون سیل در کهستان ما سو به سو دوانهاندر پیت تو خیمه سوی دگر کشیدی
۴
تو آن مهی که هر کو آمد به خرمن تومانند آفتابش در کان زر کشیدی
صفحهٔ ۱ از ۳