خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مطرب چو زخمه‌ها را بر تار می‌کشانیاین کاهلان ره را در کار می‌کشانی
۲
ای عشق چون درآیی در عالم جداییاین بازماندگان را تا یار می‌کشانی
۳
کوری رهزنان را ایمن کنی جهان رادزدان شهر دل را بر دار می‌کشانی
۴
مکار را ببینی کورش کنی به مکریچون یار را ببینی در غار می‌کشانی
صفحهٔ ۱ از ۳