خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر چند بی‌گه آیی بی‌گاه خیز ماییای خواجه خانه بازآ بی‌گاه شد کجایی
۲
برگ قفس نداری جز ما هوس ندارییکتا چو کس نداری برخیز از دوتایی
۳
جان را به عشق واده دل بر وفای ما نهدر ما روی تو را به کز خویشتن برآیی
۴
بگذر ز خشک و از تر بازآ به خانه زوتراز جمله باوفاتر آخر چه بی‌وفایی
صفحهٔ ۱ از ۲