خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ببرد عقل و دلم را براق عشق معانیمرا بپرس کجا برد آن طرف که ندانی
۲
بدان رواق رسیدم که ماه و چرخ ندیدمبدان جهان که جهان هم جدا شود ز جهانی
۳
یکی دمیم امان ده که عقل من به من آیدبگویمت صفت جان تو گوش دار که جانی
۴
ولیک پیشتر آ خواجه گوش بر دهنم دهکه گوش دارد دیوار و این سریست نهانی
صفحهٔ ۱ از ۵