خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جان تو ای طایی که سوی ما بازآییتو هر چه می‌فرمایی همه شکر می‌خایی
۲
برآ به بام ای خوش خو به بام ما آور رودو سه قدم نه این سو رضای این مستان جو
۳
اگر ملولی بستان قنینه‌ای از مستانکه راحت جانست آن بدار دست از دستان
۴
ایا بت جان افزا نه وعده کردی ما راکه من بیایم فردا زهی فریب و سودا
صفحهٔ ۱ از ۵