خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خورانمت می جان تا دگر تو غم نخوریچه جای غم که ز هر شادمان گرو ببری
۲
فرشته‌ای کنمت پاک با دو صد پر و بالکه در تو هیچ نماند کدورت بشری
۳
نمایمت که چگونه‌ست جان رسته ز تنفشانده دامن خود از غبار جانوری
۴
در آن صبوح که ارواح راح خاص خورندتو را خلاص نمایم ز روز و شب شمری
صفحهٔ ۱ از ۳