خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رسید ترکم با چهره‌های گل وردیبگفتمش چه شد آن عهد گفت اول وردی
۲
بگفتمش که یکی نامه‌ای به دست صبابدادمی عجب آورد گفت گستردی
۳
بگفتمش که چرا بی‌گه آمدی ای دوستبگفت سیرو یدی یلده یلدشم اردی
۴
بگفتمش ز رخ توست شهر جان روشنز آفتاب درآموختی جوامردی
صفحهٔ ۱ از ۳