خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از این درخت بدان شاخ و بر نمی‌بینیسه شاخ داری کور و کری و گرگینی
۲
میان آب دری و ز آب می‌پرسیمیان گنج زری مس قلب می‌چینی
۳
خدات گوید تدبیر چشم روشن کنتو چشم را بگذاری و می‌کنی بینی
۴
اگرچه تیره شبی رو به صبح صادق آرمگو که صبحم صبحی ولی دروغینی
صفحهٔ ۱ از ۳