خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برست جان و دلم از خودی و از هستیشدست خاص شهنشاه روح در مستی
۲
زهی وجود که جان یافت در عدم ناگاهزهی بلند که جان گشت در چنین پستی
۳
درست گشت مرا آنچ می‌ندانستمچو در درستی آن مه مرا تو بشکستی
۴
چو گشت عشق تو فصاد و اکحلم بگشادبجستم از خود و گفتم زهی سبک دستی
صفحهٔ ۱ از ۲