خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که تو از عالم ما می‌رویخوش ز زمین سوی سما می‌روی
۲
ای قفس اشکسته و جسته ز بندپر بگشادی به کجا می‌روی؟
۳
سر ز کفن بر زن و ما را بگوکه: « ز وطن خویش چرا می‌روی؟ »
۴
نی غلطم، عاریه بود این وطنسوی وطنگاه بقا می‌روی
صفحهٔ ۱ از ۳