خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم غم دیده ما را نگرانی به شماستقامتت شاهد عدل است که می گویم راست
۲
سرو بالات چرا سایه ز ما باز گرفتاری این نیز هم از طالع شوریده ماست
۳
چین ابروی تو دیدم شدم آشفته چو زلفعین لطفی تو تاب عتاب تو کراست
۴
خواستم رفت از این ملک بکلی لیکنباز گردیدم از آن عزم چو مقصود اینجاست
صفحهٔ ۱ از ۴