خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف تو از غالیه مشکین ترستاشک من از لعل تو رنگین ترست
۲
از شکر انگور سمرقندیانسیب زنخدان تو شیرین ترست
۳
داد ز دستت که ز ترکان مستچشم جفا کیش تو بیدین ترست
۴
گر به مساکین نظری میکنیبر دل من، کز همه مسکین ترست
صفحهٔ ۱ از ۲