خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف کمند افکنت اقلیم جان گرفتبا این کمند روی زمین می توان گرفت
۲
ترکان چه سان به نیغ بگیرنده ملک راچشمت به غمزه ملک دل ما چنان گرفت
۳
خوبان همه ز شرم گرفتند روی خویشپیش نو از نخست به آسمان گرفت
۴
ای دل مترس از آنکه نگردی شکار یاراینک ز غمزه نپر وز ابرو گمان گرفت
صفحهٔ ۱ از ۲