خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر زلف تو دزد دل های ماستگر آویزی او را از گردن رواست
۲
به بالای لب نقطة خال توخطا نیست آن نکته مشک ختاست
۳
صفاهاست با آن دو رخ دیده راغباری اگر هست از آن خاک پاست
۴
به دور تو صوفی با پوش شدکه از دست تو پیرهن ها فباست
صفحهٔ ۱ از ۲