خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانا به نظر قد تو سرو چمن آمدشمع رخت آرایش هر انجمن آمد
۲
پیرایه باقوت لیت درج گهر شدمشاطة گلبرگ رخت یاسمن آمد
۳
بشکست دل پسته خندان ز خجالتهر بار که ننگ شکرت در سخن آمد
۴
کوته نظر است آنکه ترا سرو سهی گفتکسی رو ندید هست که در پیرهن آمد
صفحهٔ ۱ از ۲