خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۳۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم خوشت آندم که سر از خواب برآوردمستم بوی گوشه محراب برآورد
۲
بنمود سر زلف تورو از طرف باماز غیرت آن ماه فلک تاب برآورد
۳
گلبرگ رخت شمع لطافت چو برافروختدود از جگر لاله سپر آب بر آورد
۴
منسوخ شد از لعل نو افسانه شیرینآن روز که شور از شکر ناب برآورد
صفحهٔ ۱ از ۲