خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۳۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دگر گفتی نجویم بر تو بیدادمبارک مرد و آنگه کردی آزاد
۲
چه منت باشد از میاد بیرحمکه پای مرغ بسمل کرده بگشاد
۳
چه حاصل زآنکه شیرین از لب خویشپس از کشتن دهد حلوای فرهاد
۴
فراموشم نخواهی شد چو الحمددر آن دم که به تکبیر آوری باد
صفحهٔ ۱ از ۲