خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل در طلیت روی به صحرای غم آوردجان بیدهنت رخت بکوی عدم آورد
۲
ما را هوس زلف تو در کوی نو انداختحاجی ز پی حلقه قدم در حرم آورد
۳
محروم مران از در خویشم که گدا راامید عطا بر در اهل کرم آورد
۴
روزی که بسر وقت من آنی همه گویندشاهیست که در کوی گدائی قدم آورد
صفحهٔ ۱ از ۲