خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی تو دیدم سخنم روی داداز آینه طوطی به سخن در فتاد
۲
صوفیم و معتقد نیکوانکیست چو من صوفی نیک اعتقاد
۳
خانه چشمم که خیالت دروستجز به تماشای تو روشن مباد
۴
از آمدنت رفت خبر در چمنسرو روان جست و به پا ایستاد
صفحهٔ ۱ از ۲