خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو سهی در بوستان چندانکه بالا می‌کشدپیش قد و بالای او از سرکشی پا می‌کشد
۲
گر دوستان را می‌کشد خاطر به باغ و بوستانهرجا که باشد بوی تو ما را دل آنجا می‌کشد
۳
پیش رخ تو می‌کشد خط دانه دل‌های ماچندین هزاران دانه را موری به تنها می‌کشد
۴
ننوشت کس در مکتبی بالاتر از باقوت خطبالای با قوت او خطی بنگر چه زیبا می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۲