خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شبی کز آتش عشق تو جانم سوختن گیردچراغ دولتم آنشب ز سر افروختن گیرد
۲
چو زلفت بایدش عمر دراز و رشته زآن افزونگر این چاک گریبانها رفیقی دوختن گیرد
۳
از شادی بر جهم هر دم چو گندم بر سر تا بهگر آن خط دانة دلها چو مور اندوختن گیرد
۴
بلب بابد مگس بگرفت شیرینی فروشانراو لبهای تو در عشوه شکر بفروختن گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲