خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا ز دوست پیامی بسوی ما آوردبهمدمان کهن دوستی به جا آورد
۲
رسید باد مسیحا دم ای دل بیماربر آر سرکه طبیب آمد و دوا آورد
۳
نه من ز گرد رهش دل به باد دادم و بسکه باد مشک ختن هم ازین هوا آورد
۴
برای چشم ضعیف رمد گرفته ماز خاک مقدم محبوب توتیا آورد
صفحهٔ ۱ از ۲