خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم عشقت دل ما را همیشه شاد میداردچنین ملک خرابی را به ظلم آباد میدارد
۲
مده تعلیم خون ریزی به تاز آن چشم جادو راکه خود را اندرین صنعت نوی استاد میدارد
۳
مرا از گریه بیحد مترسانید ای یارانکه گرگی اینچنین باران فراوان یاد میدارد
۴
ز خیل بندگان خود شمردی سرو بستانراکه خود را چون غلامان فضول آزاد میدارد
صفحهٔ ۱ از ۲