خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۵۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نقطه دایره لطف دهان تو بودآیت حسن خط مشک فشان تو بود
۲
سر به بیماری باریک کشة آخر کارهر که را آرزوی موی میان تو بود
۳
پایه همت درویش و سرافرازی اوبه هوای قد چون سرو روان نو بود
۴
آنچنان داد خطت داد نکوئی کز شوقتا به گلبرگ طری جامه دران تو بود
صفحهٔ ۱ از ۲