خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۵۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا گونی بمیر از من چه تقصیرز چندان دلبری یک ناز کم گیر
۲
خوشا خلونگه زلفت به دستمخوش آید خلوت عشرت به زنجیر
۳
سگم خواندی ز سگ باری چه آیدکه از وی باد می آری به تحقیر
۴
نصیحت کرد عقلم دل چه خوش گفتبدان ای روستائی جای تذکیر
صفحهٔ ۱ از ۲