خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۶۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من و دردت مرا دوا این بساز توام شربت شفا این پس
۲
ای که داری دوای درد دلمآن ترا باش گو مرا این بس
۳
ما به بی رحمی از تو خرسندیمنظر رحمت از شما این بس
۴
میکشی و نمی کنی آزادبنده را از تو خونبها این بس
صفحهٔ ۱ از ۲