خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۶۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گنه دیده گراینست که کردم نگهشدل مینادشب و روز بجز در نگهش
۲
روی از ماه تمام ابروی او ماه نوستدیدمی هر دو اگر دیده شدی مه به مهش
۳
چون روم بر اثر او مرو ای سایه به منکه تحمل نکند بار گران خاک رهش
۴
گر به اشکم نظر افکندی و شد چشم تو سرخباز بروی رقیب افکن و گردان سیهش
صفحهٔ ۱ از ۲