خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۶۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیستم دسترسی آنکه ببوسم پایشدر برفت وز سر من نرود سودایش
۲
عاشق ار سر دل خویش نیارد به زبانخود گواهی دهد از حال درون سیمایش
۳
حال بیداری شمع از دل رنجور بپرسکه چه آمد به سر از دیده شب پیمایش
۴
شد چنان گرم به رخسار خود آن شمع چگلکه به پروانه دلان نیست دگر بروایش
صفحهٔ ۱ از ۲