خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۶۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا ساقی که بیخ غم به دور گل براندازیممی گلگون طلب داریم و گل در ساغر اندازیم
۲
سر رقص و سراندازی سرو و لاله را با همسهی سروی به دست آریم و در پایش سراندازیم
۳
اگر از شوق جمال گل گرفته لاله جام ملاو کله بر آسمان انداخت از آن برتر اندازیم
۴
به آواز رباب و نی بنوشیم آشکارا میبه شهر آوازة رندی و می خواری در اندازیم
صفحهٔ ۱ از ۲